Οι καταρράκτες της Έδεσσας

Οι καταρράκτες της Έδεσσας δεν υπήρχαν πάντα, όπως είναι σήμερα. Έως τα τέλη του 14ου αι ο κυρίως όγκος νερού συγκρατιόταν σε μία μικρή λεκάνη στα δυτικά της πόλης. Τότε τα νερά  αποφασίσαν να διέλθουν στην πόλη και να χυθούν θεαματικά από τον βράχο της με συνέπεια να δημιουργηθούν πολλά μικρά ποτάμια και παράλληλα να καταργηθεί η λίμνη απ' όπου προήλθαν. Πολλοί περιηγητές του 17ου και του 18ου αιώνα περιγράφουν την εικόνα της πόλης με έναν βράχο από όπου πέφτουν τα νερά από πολλούς καταρράκτες. Για τον σημερινό επισκέπτη θα ήταν λίγο δύσκολο να αντιληφθεί τι συνέβαινε μόλις λίγες δεκαετίες πίσω, όπου οι καταρράκτες ήταν ένα άσημο μέρος. Λίγο κρυμμένοι πίσω από τις λαπούες, λίγο κρυμμένοι πίσω από την ακατάσχετη βλάστηση, λίγο εγκαταλελειμμένοι εκεί στην άκρη του βράχου, εθεωρείτο εγχείρημα, μία μικρή ίσως περιπέτεια, να κατέβει κανείς τα δύσβατα μονοπάτια της εποχής για να τους χαζέψει Καταρράκτες Έδεσσας ή να τους φωτογραφίσει. Από το 1942 αρχίζει μία διαφορετική αντιμετώπιση του χώροι και πρώτοι οι Γερμανοί τον διαβάζουν με την τουριστική και χρηστική του, πλέον λογική. Κάθε πρωί ο λοχίας της Γκεστάπο Φριτς μπλόκαρε τα περάσματα της πλατείας, αφαιρούσε τις ταυτότητες και για να τις ξαναπάρουν πίσω έπρεπε υποχρεωτικά να περάσουν από το εργοτάξιο των καταρρακτών.

Υδράργυρος και περιβαλλόν

O υδράργυρος που απελευθερώνεται στον αέρα και στη συνέχεια καταλήγει στους ωκεανούς μολύνει τα θαλασσινά που τρώγονται από τους ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρόκειται για μια συνοδευτική έκθεση από το Dartmouth- υπό την ηγεσία του Coastal and Marine Mercury Ecosystem Research Collaborative (C-MERC).

Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, η ρύπανση από τον υδράργυρο στην επιφάνεια του ωκεανού έχει υπερδιπλασιαστεί, ως αποτέλεσμα περασμένων και τωρινών ανθρώπινων δραστηριοτήτων, όπως η καύση του άνθρακα, τα ορυχεία, και άλλες βιομηχανικές διεργασίες. Τα ευρήματα της έρευνας του C-MERC που δημοσιεύθηκαν σήμερα εξετάζουν επίσης τις συνέπειες των τοπικών εισροών υδραργύρου που κυριαρχούν σε ορισμένα παράκτια ύδατα κοντά στην ακτή.

Η έρευνα του C-MERC, παρουσιάζεται μέσα από εννέα επιστημονικές εργασίες στο «Environmental Health Perspectives» και είναι το αποκορύφωμα δύο χρόνων εργασίας από περίπου 70 επιστήμονες ειδικούς στον υδραργυρο και στις θαλάσσιες επιστήμες από πολλούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένων της βιολογίας, της οικοτοξικολογίας , της μηχανικής, της περιβαλλοντικής γεωχημείας, και της επιδημιολογίας. Η έρευνα παρέχει μια συνοπτική περιγραφή της επιστήμης σχετικά με τις πηγές, τη μοίρα, και την έκθεση του ανθρώπου στον υδράργυρο στα θαλάσσια συστήματα από τον εντοπισμό των μονοπατιών με τα οποία γίνεται αυτό και με τη μετατροπή του υδραργύρου σε μεθυλυδράργυρο από πηγές θαλασσινών στους καταναλωτές.

Δύο άλλα έγγραφα με επίκεντρο τις επιπτώσεις στην υγεία του μεθυλυδράργυρου δημοσιεύθηκαν νωρίτερα φέτος στο Environmental Health Perspectives. Ο μεθυλυδράργυρος ήταν γνωστή ισχυρή νευροτοξική ουσία από καιρό, κυρίως ως αποτέλεσμα της οξείας και υψηλού επιπέδου ανθρώπινης έκθεσης κυρίως μέσω της κατανάλωσης θαλασσινών, αλλά πιο πρόσφατη έρευνα αποκάλυψε τις επιπτώσεις στην υγεία σε όλο και χαμηλότερα επίπεδα έκθεσης.

Η συνοδευτική έκθεση, «Sources to Seafood: Mercury Pollution in the Marine Environment», εξετάζει την πορεία και τις συνέπειες της ρύπανσης από τον υδράργυρο στα θαλάσσια συστήματα αντλώντας στοιχεία από τα ευρήματα από των δημοσιεύσεων του C-MERC, από την επιστημονική βιβλιογραφία, καθώς και δεδομένα από μια ποικιλία θαλάσσιων συστημάτων και παράκτιων λεκανών. Συγκεκριμένα, η έκθεση εξετάζει τις πηγές υδραργύρου, την πορεία, και τις εισροές στις εκβολές του ποταμού Hudson, στον κόλπο του San Francisco, στον Κόλπο του Μεξικού, στον Πορθμό του Λονγκ Αϊλαντ, στον κόλπο του Chesapeake, στον κόλπο του Maine, στον Αρκτικό Ωκεανό, και στο ανοιχτό ωκεανό.

Τα ευρήματα της έρευνας C-MERC είναι ιδιαίτερα επίκαιρα, καθώς οι ΗΠΑ και άλλες χώρες συμμετείχαν στην πέμπτη σύνοδο της Διακυβερνητικής επιτροπής διαπραγμάτευσης του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον (INC5) από τις 13 έως τις 18 Ιαν. 2013 στη Γενεύη, η οποία εργάζεται για να προετοιμάσει ένα νομικά δεσμευτικό μέσο για τον έλεγχο των εκπομπών υδραργύρου στο περιβάλλον.

Παρά το γεγονός ότι η έκθεση στον υδράργυρο των περισσότερων ανθρώπων είναι μέσω της κατανάλωσης των ψαριών στη θάλασσα, αυτή είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες έχουν εργαστεί μαζί για να συνθέσουν όσα είναι γνωστά για το πώς ο υδράργυρος κινείται από τις διάφορες πηγές σε διαφορετικές περιοχές του ωκεανού και στη συνέχεια, μέσω της τροφικής αλυσίδας στα θαλασσινά που τρώνε οι περισσότεροι άνθρωποι, δήλωσε η Celia Chen Γ., Ph.D., Καθηγήτρια Έρευνας Βιολογικών Επιστημών στο Dartmouth.

H έρευνα του C-MERC προτείνει ότι ο υδράργυρος που εναποτίθεται από την ατμόσφαιρα κυμαίνεται από 56% του συν0λικού υδραργύρου σε διάφορους μεγάλους κόλπους έως περίπου 90% στον ανοιχτό ωκεανό.

Οι ωκεανοί είναι το σπίτι του μεγάλου τόνου και του ξιφία, που από κοινού αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ της πρόσληψης υδραργύρου από θαλασσινά στο συνολικό πληθυσμό, δήλωσε η Elsie M.Sunderland, επίκουρη Καθηγήτρια της Υδάτινης Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Είναι μια κύρια συγγραφέας της δημοσίευσης για τις πηγές υδραργύρου στον Κόλπο του Maine και επικεφαλής συγγραφέας του «Sources to Seafood».

Οι εκτιμήσεις των μοντέλων μας δείχνουν ότι για το Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, μια 20% μείωση του ποσού της εναπόθεσης υδραργύρου στον ωκεανό από την ατμόσφαιρα θα οδηγήσει σε μείωση περίπου 16% στα επίπεδα υδραργύρου στα ψάρια, όμως, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι για 20% μείωση των εναποθέσεων υδραργύρου θα πρέπει να γίνουν σημαντικές περικοπές των τρεχουσών ανθρωπογενών εκπομπών, δεδομένης της ήδη πολύ σημαντικής συσσώρευσης υδραργύρου στα χερσαία περιβάλλοντα και ωκεάνια ύδατα, δήλωσε ο Robert P. Mason, Ph.D., καθηγητής Θαλάσσιων Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ.

Περίπου το ένα τρίτο όλων των εκπομπών υδραργύρου σχετίζονται με τις τρέχουσες βιομηχανικές πηγές και με άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες που μπορούν να ελεγχθούν. Τα καλά νέα είναι ότι αποδεικνύεται επιστημονικά ότι αν περιοριστεί η παροχή υδράργυρου, τα επίπεδα υδραργύρου στα ψάρια των ωκεανών θα μειωθούν και θα μειωθεί και η ανάγκη για προειδοποιήσεις στον περιορισμό της κατανάλωσης αυτής της παγκοσμίως σημαντικής πηγής τροφίμων, πρόσθεσε ο Chen.

Δείγμα για τα αρνητικά αποτελέσματα και τις συνέπειες που προκαλεί ο υδράργυρος φαίνονται στη minamata…

ΟΣΜΟΣΗ ΝΕΡΟΥ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

Η θαλάσσια ζωή

Η θαλάσσια ζωή

Οι ωκεανοί καλύπτουν πάνω από το 70% της επιφάνειας του πλανήτη. Η ζωή σε αυτούς παρουσιάζει μια απίστευτη ποικιλία από σχήματα και μεγέθη, ξεκινώντας από το φυτοπλαγκτόν και το ζωοπλαγκτόν και φτάνοντας μέχρι τον λευκό καρχαρία και τη γαλάζια φάλαινα.

Ο καθένας από τους θαλάσσιους οργανισμούς αποτελεί μέρος του περίπλοκου και μαγευτικού θαλάσσιου οικοσυστήματος.

Ο αριθμός των διάφορων οργανισμών που ζουν στους ωκεανούς εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 178.000 είδη. Ο αριθμός αυτός συνεχώς αυξάνεται καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και επιτρέπει την εξερεύνηση στα μεγάλα βάθη. Είδη άγνωστα που ζουν σε βάθος χιλιάδων μέτρων ανακαλύπτονται συνεχώς καθώς συνεχίζεται η υποβρύχια περιπλάνησή μας.

Ταυτόχρονα όμως, άλλα θαλάσσια είδη έχουν χαθεί για πάντα ενώ άλλα βρίσκονται στο χείλος της εξαφάνισης. Αιτία, για άλλη μια φορά, ο άνθρωπος: υπεραλίευση, ρύπανση, φαλαινοθηρία ....

Η εξέλιξη της τεχνολογίας αύξησε την ικανότητα εκμετάλλευσης της θαλάσσιας ζωής σε ρυθμούς πολύ μεγαλύτερους από αυτούς της αναπαραγωγής και αποκατάστασής της. Σήμερα είναι πια γνωστό ότι οι δυνατότητες των ωκεανών δεν είναι απεριόριστες. Για πολλά χρόνια η εκμετάλλευση των ωκεανών ήταν ανάλογη των δικών μας δυνατοτήτων. Μέσα σε 50 χρόνια (1925 -1975), τα φαλαινοθηρικά σκάφη αποδεκάτισαν τους πληθυσμούς των φαλαινών. Σκότωσαν περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο φάλαινες. Κυνήγησαν τους πληθυσμούς των φαλαινών τον ένα μετά τον άλλο. Σταμάτησαν μόλις το 1986 όταν συμφωνήθηκε η απαγόρευση της εμπορικής φαλαινοθηρίας. Ακόμα και σήμερα, η Ιαπωνία και η Νορβηγία συνεχίζουν τη φαλαινοθηρία.

Αντίστοιχη τύχη φαίνεται να έχουν και άλλα θαλάσσια είδη με μεγάλη εμπορική αξία, όπως ο τόνος. Οι επισημάνσεις των επιστημόνων για τη δραματική μείωση των αποθεμάτων του τόνου, δεν αποδεικνύονται αρκετές για να προστατέψουν το μεγάλο αυτό μεταναστευτικό ψάρι από την επικείμενη εξαφάνιση. Άλλα είδη, όπως τα δελφίνια, που αποτέλεσαν σύμβολο πολλών πολιτισμών, απειλούνται από καταστροφικά αλιευτικά εργαλεία, τη θαλάσσια ρύπανση αλλά και τον ανταγωνισμό με τους αλιείς.

Αν συνεχίσουμε την ίδια τακτική τα αποτελέσματα θα είναι τραγικά τόσο για τη θαλάσσια ζωή όσο και για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που εξαρτώνται από αυτή. Θα πρέπει να πάρουμε μέτρα πριν να είναι πολύ αργά

φωτογραφίες

Ανεκδοτο

Μια μέρα ξεκίνησε ο μπαμπάς χελώνος, η μαμά χελώνα και το χελωνάκι να πάνε για ένα πικ-νικ σε μια απόσταση ενός χιλιομέτρου. Αφού λοιπόν για να φτάσουν στον προορισμό τους πέρασαν δέκα χρόνια κάθισαν να φάνε.
Εκεί που άνοιξε η μαμά χελώνα το μπολ με τα κεφτεδάκια είδε ότι ξέχασε να πάρει κοντά της το νερό, το λέει στο μπαμπά χελώνο και αποφασίζουν να στείλουν το μικρό χελωνάκι να φέρει από το σπίτι το νερό. Αφού ξεκίνησε το μικρό χελωνάκι να πάει να φέρει το νερό τους λέει:
- "Εγώ θα πάω αλλά εάν βάλει κανένας χέρι στα κεφτεδάκια δεν πάω."
Μετά από είκοσι δύο χρόνια δεν φάνηκε το μικρό χελωνάκι, κι ο πατέρας χελώνος λέει:
- "Εγώ αρχίζω να τρώω γιατί με έχει κόψει η πείνα."
Τότε η μαμά χελώνα άρχισε να φέρνει αντιρρήσεις, αλλά με λίγη δυσκολία ο χελώνος κατάφερε να πείσει τη μαμά χελώνα.
Σε κάποια στιγμή αφού είχαν φάει από πέντε κεφτεδάκια ο καθένας πετάγεται πίσω από κάτι θάμνους το μικρό χελωνάκι και τους λέει:
- "Έτσι είστε ε;;; Τρώτε τα κεφτεδάκια!!! Δεν πάω για νερό."

Θαλάσσια Ζωή Βίντεο