Τσουνάμι είναι ιαπωνική λέξη που σημαίνει το κύμα στο λιμάνι. Δεν είναι όμως ένα απλό παλιρροϊκό κύμα αλλά μια σειρά τεράστιων, γιγαντιαίων κυμάτων που προκαλείται από πολλές αιτίες. Από έναν υποθαλάσσιο σεισμό, από μια ηφαιστειακή έκρηξη, από μια γεωλίσθηση του πυθμένα των ωκεανών, από μια πυρηνική έκρηξη ή δοκιμές, ακόμα και σε μια σύγκρουση μετεωριτών η αστεροειδών με τη Γη.

Μεγα-τσουνάμι είναι ένας ανεπίσημος όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα πολύ μεγάλα τσουνάμι. Αυτά προκαλούνται από πολύ μεγάλες κατολισθήσεις που γίνονται κοντά στη θάλασσα ή από πτώσεις μετεωριτών μέσα στη θάλασσα. Το ύψος των κυμάτων αυτών των τεραστίων τσουνάμις μπορεί να φτάσει τα εκατοντάδες ή και χιλιάδες μέτρα.

Το 1958 στον κόλπο της Αλάσκας με το όνομα Lituya Bay, δημιουργήθηκε ένα τέτοιο μεγάλο τσουνάμι.  Ένας σεισμός μεγέθους 7,7 Ρίχτερ, προκάλεσε μιά μεγάλη κατολίσθηση. 90.000.000 τόνοι πετρωμάτων και πάγου έπεσαν σχεδόν κάθετα με μεγάλη δύναμη μέσα στο νερό, στην άκρη του κόλπου.

Οι Θερμοπίδακες

Οι Θερμοπίδακες είναι ένα είδος θερμών πηγών που περιοδικά "εκρήγνυνται" και εκτοξεύουν στήλες θερμού νερού, γι΄ αυτό και αποκαλούνται επίσημα και "διαλείπουσες θέρμες". Οι θερμοπίδακες ονομάζονται και Γκέιζερ, από την ονομασία του μεγαλύτερου θερμοπίδακα στην Ισλανδία που ερμηνεύεται ως "λυσσαλέος
Σπουδαιότεροι και μεγαλύτεροι όμως όλων είναι εκείνοι του πάρκου Γιέλοουστοουν που εξ αυτών ονομάζεται και "χώρα των θαυμάτων" ακριβώς για τα θαυμάσια φυσικά φαινόμενα που συνοδεύουν τους θερμοπίδακες. Το Γιέλοουστοουν βρίσκεται σε οροπέδιο των Βραχωδών ορέων δυτικά του ποταμού Μισούρι πολύ κοντά στις πηγές του ομώνυμου ποταμού Γιέλοουστουν. Αποτελεί δημόσιο κτήμα των ΗΠΑ, είναι έκτασης 5.500 τ.χλμ. και είναι κατάφυτο από πυκνά πευκοδάση. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μ. από επιφάνεια θαλάσσης και παρουσιάζει κλίμα σχεδόν πολικό, που αρχίζει από τον Σεπτέμβριο και διαρκεί 9 μήνες. Στο χώρο αυτό αναβλύζουν περισσότεροι από 50 θερμοπίδακες που εξακοντίζουν στήλη βράζοντος ύδατος ύψους 85 μ.

ανέκδοτα για το νερό

Ο καταπιεσμένος σύζυγος μια μέρα επιστρέφοντας απο τη δουλειά λέει αποφασισμένος στη γυναίκα του:
- Γυναίκα, από σήμερα εγώ διατάζω εδώ μέσα. Ζέστανε μου αμέσως το νερό....να πλύνω τα πιάτα!!
Ο διευθυντής του τρελοκομείου:
- "Τρελοί!"
Φωνές στο πλήθος.
- "Θα σας βάλουμε πισίνα."
Ζητοκραυγές το πλήθος. Ευχαριστημένοι λοιπόν άρχισαν να παίζουν στην πισίνα. Την επόμενη μέρα:
- "Τρελοί!"
Ζητοκραυγές στο πλήθος.
- "Αύριο θα σας βάλουμε και νερό."

Οι καταρράκτες της Έδεσσας

Οι καταρράκτες της Έδεσσας δεν υπήρχαν πάντα, όπως είναι σήμερα. Έως τα τέλη του 14ου αι ο κυρίως όγκος νερού συγκρατιόταν σε μία μικρή λεκάνη στα δυτικά της πόλης. Τότε τα νερά  αποφασίσαν να διέλθουν στην πόλη και να χυθούν θεαματικά από τον βράχο της με συνέπεια να δημιουργηθούν πολλά μικρά ποτάμια και παράλληλα να καταργηθεί η λίμνη απ' όπου προήλθαν. Πολλοί περιηγητές του 17ου και του 18ου αιώνα περιγράφουν την εικόνα της πόλης με έναν βράχο από όπου πέφτουν τα νερά από πολλούς καταρράκτες. Για τον σημερινό επισκέπτη θα ήταν λίγο δύσκολο να αντιληφθεί τι συνέβαινε μόλις λίγες δεκαετίες πίσω, όπου οι καταρράκτες ήταν ένα άσημο μέρος. Λίγο κρυμμένοι πίσω από τις λαπούες, λίγο κρυμμένοι πίσω από την ακατάσχετη βλάστηση, λίγο εγκαταλελειμμένοι εκεί στην άκρη του βράχου, εθεωρείτο εγχείρημα, μία μικρή ίσως περιπέτεια, να κατέβει κανείς τα δύσβατα μονοπάτια της εποχής για να τους χαζέψει Καταρράκτες Έδεσσας ή να τους φωτογραφίσει. Από το 1942 αρχίζει μία διαφορετική αντιμετώπιση του χώροι και πρώτοι οι Γερμανοί τον διαβάζουν με την τουριστική και χρηστική του, πλέον λογική. Κάθε πρωί ο λοχίας της Γκεστάπο Φριτς μπλόκαρε τα περάσματα της πλατείας, αφαιρούσε τις ταυτότητες και για να τις ξαναπάρουν πίσω έπρεπε υποχρεωτικά να περάσουν από το εργοτάξιο των καταρρακτών.